Posts tonen met het label jack heer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label jack heer. Alle posts tonen
woensdag, mei 04, 2011
maandag, mei 24, 2010
donderdag, januari 03, 2008
woensdag, januari 02, 2008
stukje
Hoe ga je gestressed het nieuwe jaar in.?
Als coach van Gooi Oud! Waarom?
Omdat je 32 spelers moet laten spelen in 4 keer ’n kwartier. Er 32 coaches zijn die zich met de opstelling bemoeien. Je zo sociaal mogelijk tracht de teams te formeren zodat iedereen evenveel speelminuten krijgt. Er drank op en om het veld is. Er spelers zijn die niet overal meer kunnen spelen vanwege allerlei gebreken, auwtjes, handicaps, blessures enz. Uitslag 17 tegen 17.
Man of the Match voor mij was Dick Verbeek.
Het was me ’n genoegen om het te doen. Tot volgend jaar.
Jack Heer
Coach.
woensdag, januari 03, 2007
Nieuwjaarspot Oud tegen Jong 1 (3 – 2)
De wedstrijd op 1 januari is al jaren een traditie, maar dit jaar begon de wedstrijd al vroeg in het jaar. Vanaf 20 december jl. werden er al steekjes onder de gordel uitgedeeld via e-mail en het blog van het derde (www.gooi3.blogspot.com). Michel Hartong werd als aanvoerder van jong op email en sms getrakteerd, waarin Jong voor van alles werd omschreven. Er werd Michel zelfs geadviseerd om maar een blessure te “Faken” en nieuwe Pampers aan te schaffen. Al deze voorpret mocht een aardige warming-up worden genoemd voor 1 januari.
De dag zelf. Het team van Oud zag er groots uit. Er was kosten noch moeite gespaard om een team, 36 spelers, op de been te brengen. Rob H. veranderde in een paar minuten van gedachte toen er een fles drank het kleedhok in kwam. Hij zou niet meer drinken deze dag. De Jonkies waren met z’n 18, waarvan er één zelfs te oud was voor Jong en te jong voor Oud. Deze “Belg” zal het wel nooit leren.
Het zonnetje scheen lekker, het veld was lekker nat en de Jonkies konden voor de Kick-Off eerst nog even hun kleurboek (kadootje van Oud) inkleuren. Oh ja, voor de wedstrijd lieten deze Jonkies nog even zien dat de luiers thuis gelaten waren.
De wedstrijd begon voor Oud niet echt lekker, een foute pass, met onderschepping werd door Jong direkt afgestraft. Binnen 5 minuten liet Oud zien wat voor wedstrijd het zou gaan worden. De gelijkmaker was een feit. De bal werd door oud zoals altijd lekker in de voorwaartsen gehouden. De 3-kwarten van Jong waren onder leiding van de “kleine” Folker aardig op dreef, maar een hard tackelend team van Oud (Mark, Rob P en Job) voorkwamen in het eerste deel ergere dingen. In de pauze wat “Gloei-wijn” van Jack om inde 2e helft team Jong op achterstand te kunnen zetten. Oud stond op 3 try’s en Jong op 2 try’s.
In de derde helft, op verzoek van Jong gelijk de laatste helft, werd het duidelijk wat Jong nog moest leren. De snelheid gebruiken tegen Oud. Met aan beide kanten nog een Try werd de eind uitslag bepaald. Job kon in de laatste minuut de gelijkmaker voor Jong met een harde tackel nog voorkomen. Na deze tackel kon Mark de bal, of was het de neus van Jeroen, overnemen en kon Oud de wedstrijd rustig uitspelen.
Fred van Verseveld
De dag zelf. Het team van Oud zag er groots uit. Er was kosten noch moeite gespaard om een team, 36 spelers, op de been te brengen. Rob H. veranderde in een paar minuten van gedachte toen er een fles drank het kleedhok in kwam. Hij zou niet meer drinken deze dag. De Jonkies waren met z’n 18, waarvan er één zelfs te oud was voor Jong en te jong voor Oud. Deze “Belg” zal het wel nooit leren.
Het zonnetje scheen lekker, het veld was lekker nat en de Jonkies konden voor de Kick-Off eerst nog even hun kleurboek (kadootje van Oud) inkleuren. Oh ja, voor de wedstrijd lieten deze Jonkies nog even zien dat de luiers thuis gelaten waren.
De wedstrijd begon voor Oud niet echt lekker, een foute pass, met onderschepping werd door Jong direkt afgestraft. Binnen 5 minuten liet Oud zien wat voor wedstrijd het zou gaan worden. De gelijkmaker was een feit. De bal werd door oud zoals altijd lekker in de voorwaartsen gehouden. De 3-kwarten van Jong waren onder leiding van de “kleine” Folker aardig op dreef, maar een hard tackelend team van Oud (Mark, Rob P en Job) voorkwamen in het eerste deel ergere dingen. In de pauze wat “Gloei-wijn” van Jack om inde 2e helft team Jong op achterstand te kunnen zetten. Oud stond op 3 try’s en Jong op 2 try’s.
In de derde helft, op verzoek van Jong gelijk de laatste helft, werd het duidelijk wat Jong nog moest leren. De snelheid gebruiken tegen Oud. Met aan beide kanten nog een Try werd de eind uitslag bepaald. Job kon in de laatste minuut de gelijkmaker voor Jong met een harde tackel nog voorkomen. Na deze tackel kon Mark de bal, of was het de neus van Jeroen, overnemen en kon Oud de wedstrijd rustig uitspelen.
Fred van Verseveld
Nieuwjaarspot Oud tegen Jong 2 (3 – 2)
Ben ik nog lang niet van mijn ‘schrijversblock’ genezen en dan sturen ze toch dat vervelende menneke van ’n Eric Luteijn op me af met het dwingende verzoek een verslag te produceren van de traditionele wedstrijd Oud tegen Jong op Nieuwjaarsdag 2007. Aangezien ik niet meer elke week de club met een bezoek vereer ben ik er een beetje ‘uit’ maar na het nodige souffleurswerk van dezelfde Eric probeer ik het maar.
Om te beginnen is het altijd een leuke verassing te merken dat ‘Oud’, naar oud gebruik zal ik maar zeggen, zowel kwalitatief als kwantitatief de beste indruk maakt vóór, tijdens en na de wedstrijd. Er was een magere opkomst van Jong en Jong was dit jaar erg jong (maar dapper en soms speelden ze zelfs niet onverdienstelijk): de jeugdspelers die ik bij naam kan noemen: Danny Volker, Dennis en Niels dekker, Max Jilderda (man of the Match – vooral voor zijn stoere tackles), Blair Benon, maar ook Rick Boelaert, Job de Jong, Mark Rustemeijer, en dan natuurlijk wat eerste en tweede teamspelers. ‘Met jouw vader heb ik een kwart eeuw geleden nog gebald’ was een gedachte die veelvuldig door mijn hoofd flitste, toen ik voor de aftrap mijn ogen langs de gelederen van Jong liet gaan. Dat zeg je dan maar niet, want dat moet heel vervelend zijn voor zo’n jeugdige speler. Dat was dan wel voor de blote-billen-act wat ik weer van weinig respect voor de ouderdom vond getuigen. Dat soort dingen deden we vroeger toch niet? En dat terwijl Jack Heer nog wel geregeld had dat Jong getrakteerd kon worden op een verrassinkje, bestaande uit kleurplaten en bijbehorende potloden. Voor de Ouderen had Jack gelukkig een ander, ook welkome verassing in petto: glühwein, die schier onbeperkt genuttigd kon worden tijdens de rustpauze(s). Dat deed de soms witjes wordende wangetjes steeds weer opgloeien. Klasse Jack!
Zoals gezegd, Oud was ruim op sterkte, Pieter Dencher was de oudste denken wij (mijn souffleur ik houden het op 54 hardleerse jaren). We hadden ongeveer 40 spelers maar door gebrek aan telling (evenals opstelling trouwens) zal dat wel altijd onduidelijk blijven. Maar tweemaal een wissel van 15 man tegelijk leverde geen enkel probleem op en hieruit blijkt dat je een opstelling kunt maken in ca. 1,5 seconden (dus volgende keer niet meer zo moeilijk kijken Frans). Ook de prima fluitende scheidsrechter Ross Mills schrok niet van ‘massawissels’ en taalde overigens ook niet naar een spelertje meer of minder. Het begrip ‘zelfregulatie’ kreeg tijdens deze wedstrijd weer een nieuwe dimensie.
De eerste try was van Jong trof ons al in de tweede minuut. Jammer genoeg speelde ikzelf daar ook nog een –zij het te verwaarlozen- rol in. Rob Houba eist hier (ik kan niet anders zeggen, en anders hadden ze maar iemand anders dit verslag moeten laten tikken) een veel groter en dubieuzer aandeel in op. Terwijl hij in ons eigen verdedigingsgebied een verdwaalde bal had afgevangen en zelf in goede uitgangspositie stond om de bal tactisch uit te kicken, speelde mijn leeftijdsgenoot mij de bal aan. Nou weten we allemaal dat Rob zich nog liever mét bal de grond in laat lopen, dan dat-ie ‘m afspeelt naar een in scoringspositie staande medespeler. En nu speelde deze Rob naar mij, een simpele, verdwaalde wing, in uitzichtsloze positie, terwijl Job aan de kant maar stond te brullen: “NIET DOEN!! NIET DOEN!! NIET DOE-HOEN!!”. Na behendig de bal gevangen te hebben (het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan), was ik toch danig in verwarring geraakt. Per slot sta ik wel bekend om mijn handjes maar niet om mijn loepzuivere ‘up-and-unders’. En om dat hele veld rennend mét bal over te steken, terwijl ik net van de warming-up was bekomen, lokte ook niet aan. Dus terugspelen op Rob dan maar. Mijn misschien door emoties vertroebelde blik moet er aan hebben bijgedragen dat ik de snelle Huub de Graaf over het hoofd zag en hij door een geslaagde interceptie de eerste try van de wedstrijd kon drukken.
Maar niet getreurd, de overmacht van Oud was overduidelijk, ondanks wat inspanningen van een qua leeftijd onduidelijke Griek/Belg die de gelederen van Jong probeerde te versterken (niet zo gelukt hè?). De tries van Oud waren van: Bob (met de lange benen), Mark Dekker en Job Volker. Deze schijnen mee te tellen mee voor de interne competitie. De situaties kan ik mij met geen mogelijkheid meer voor de geest halen. Uiteraard weet ik nog wel dat Oud deze wedstrijd heeft gewonnen, het is uiteindelijk 3 tries voor Oud tegen 2 voor Jong geworden. Ook heb ik geen idee hoe het zat met de conversies, een mens kan niet overal op letten en vandaar dat ik mij tot de essentie beperk. Bovendien heb ik de wijzigingen in de puntentelling van ons spelletje de laatste twintig jaar niet goed bijgehouden.
D’r waren wel wat pechvogels te tellen dit jaar. Soms veroorzaakt door het niét kunnen spelen van de wedstrijd, soms juist wél door het spelen van de wedstrijd. Bijvoorbeeld een beetje schlemielig maar vermeldenswaard is de gebroken neus die de altoos onstuimige Mark Dekker in de laatste minuut van de wedstrijd bij Jeroen van Bierhuizen veroorzaakte in een poging om de bal weg te slaan. Onze teammaat zal waarschijnlijk nooit meer dezelfde ‘looks’ hebben als vóór de wedstrijd (is dat eigenlijk erg?) Ook erg mooi (vanuit een bepaald gezichtspunt dan) was de dikke lip van Huubje de Graaf, knap van diegene die dat zo onopgemerkt heeft aangebracht.
Gelukkig kon Michel Hartong ondanks zijn ernstige blessure wel spelen maar was hij tijdens de wedstrijd erg timide, ook na de wedstrijd trouwens, mogelijk kwam dit omdat Bake I hem vol in zijn jeugdige nootjes had gemept voor de wedstrijd.….(was vast per ongeluk gebeurd want de Bakkertjes staan beiden bekend als zachtmoedige mensen). John Jilderda kon nog niet spelen vanwege een gebroken sleutelbeen, Jeffrey van Dalen wilde wel tegen zijn pa (Richard) spelen maar heeft nog een nog niet genezen gebroken arm (eigenlijk wat kinderachtig …)
Al met al een prachtwedstrijd. Oud was blij met de overwinning, Jong was blij met het pak voor de broek (ja ja, moet je je billen maar niet zo provocerend laten zien) en het publiek was ongetwijfeld blij met het spektakel dat weer te bewonderen was geweest. Nu maar hopen dat ik ook volgend jaar door de ballotage heen kom…..
John Pel
Om te beginnen is het altijd een leuke verassing te merken dat ‘Oud’, naar oud gebruik zal ik maar zeggen, zowel kwalitatief als kwantitatief de beste indruk maakt vóór, tijdens en na de wedstrijd. Er was een magere opkomst van Jong en Jong was dit jaar erg jong (maar dapper en soms speelden ze zelfs niet onverdienstelijk): de jeugdspelers die ik bij naam kan noemen: Danny Volker, Dennis en Niels dekker, Max Jilderda (man of the Match – vooral voor zijn stoere tackles), Blair Benon, maar ook Rick Boelaert, Job de Jong, Mark Rustemeijer, en dan natuurlijk wat eerste en tweede teamspelers. ‘Met jouw vader heb ik een kwart eeuw geleden nog gebald’ was een gedachte die veelvuldig door mijn hoofd flitste, toen ik voor de aftrap mijn ogen langs de gelederen van Jong liet gaan. Dat zeg je dan maar niet, want dat moet heel vervelend zijn voor zo’n jeugdige speler. Dat was dan wel voor de blote-billen-act wat ik weer van weinig respect voor de ouderdom vond getuigen. Dat soort dingen deden we vroeger toch niet? En dat terwijl Jack Heer nog wel geregeld had dat Jong getrakteerd kon worden op een verrassinkje, bestaande uit kleurplaten en bijbehorende potloden. Voor de Ouderen had Jack gelukkig een ander, ook welkome verassing in petto: glühwein, die schier onbeperkt genuttigd kon worden tijdens de rustpauze(s). Dat deed de soms witjes wordende wangetjes steeds weer opgloeien. Klasse Jack!
Zoals gezegd, Oud was ruim op sterkte, Pieter Dencher was de oudste denken wij (mijn souffleur ik houden het op 54 hardleerse jaren). We hadden ongeveer 40 spelers maar door gebrek aan telling (evenals opstelling trouwens) zal dat wel altijd onduidelijk blijven. Maar tweemaal een wissel van 15 man tegelijk leverde geen enkel probleem op en hieruit blijkt dat je een opstelling kunt maken in ca. 1,5 seconden (dus volgende keer niet meer zo moeilijk kijken Frans). Ook de prima fluitende scheidsrechter Ross Mills schrok niet van ‘massawissels’ en taalde overigens ook niet naar een spelertje meer of minder. Het begrip ‘zelfregulatie’ kreeg tijdens deze wedstrijd weer een nieuwe dimensie.
De eerste try was van Jong trof ons al in de tweede minuut. Jammer genoeg speelde ikzelf daar ook nog een –zij het te verwaarlozen- rol in. Rob Houba eist hier (ik kan niet anders zeggen, en anders hadden ze maar iemand anders dit verslag moeten laten tikken) een veel groter en dubieuzer aandeel in op. Terwijl hij in ons eigen verdedigingsgebied een verdwaalde bal had afgevangen en zelf in goede uitgangspositie stond om de bal tactisch uit te kicken, speelde mijn leeftijdsgenoot mij de bal aan. Nou weten we allemaal dat Rob zich nog liever mét bal de grond in laat lopen, dan dat-ie ‘m afspeelt naar een in scoringspositie staande medespeler. En nu speelde deze Rob naar mij, een simpele, verdwaalde wing, in uitzichtsloze positie, terwijl Job aan de kant maar stond te brullen: “NIET DOEN!! NIET DOEN!! NIET DOE-HOEN!!”. Na behendig de bal gevangen te hebben (het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan), was ik toch danig in verwarring geraakt. Per slot sta ik wel bekend om mijn handjes maar niet om mijn loepzuivere ‘up-and-unders’. En om dat hele veld rennend mét bal over te steken, terwijl ik net van de warming-up was bekomen, lokte ook niet aan. Dus terugspelen op Rob dan maar. Mijn misschien door emoties vertroebelde blik moet er aan hebben bijgedragen dat ik de snelle Huub de Graaf over het hoofd zag en hij door een geslaagde interceptie de eerste try van de wedstrijd kon drukken.
Maar niet getreurd, de overmacht van Oud was overduidelijk, ondanks wat inspanningen van een qua leeftijd onduidelijke Griek/Belg die de gelederen van Jong probeerde te versterken (niet zo gelukt hè?). De tries van Oud waren van: Bob (met de lange benen), Mark Dekker en Job Volker. Deze schijnen mee te tellen mee voor de interne competitie. De situaties kan ik mij met geen mogelijkheid meer voor de geest halen. Uiteraard weet ik nog wel dat Oud deze wedstrijd heeft gewonnen, het is uiteindelijk 3 tries voor Oud tegen 2 voor Jong geworden. Ook heb ik geen idee hoe het zat met de conversies, een mens kan niet overal op letten en vandaar dat ik mij tot de essentie beperk. Bovendien heb ik de wijzigingen in de puntentelling van ons spelletje de laatste twintig jaar niet goed bijgehouden.
D’r waren wel wat pechvogels te tellen dit jaar. Soms veroorzaakt door het niét kunnen spelen van de wedstrijd, soms juist wél door het spelen van de wedstrijd. Bijvoorbeeld een beetje schlemielig maar vermeldenswaard is de gebroken neus die de altoos onstuimige Mark Dekker in de laatste minuut van de wedstrijd bij Jeroen van Bierhuizen veroorzaakte in een poging om de bal weg te slaan. Onze teammaat zal waarschijnlijk nooit meer dezelfde ‘looks’ hebben als vóór de wedstrijd (is dat eigenlijk erg?) Ook erg mooi (vanuit een bepaald gezichtspunt dan) was de dikke lip van Huubje de Graaf, knap van diegene die dat zo onopgemerkt heeft aangebracht.
Gelukkig kon Michel Hartong ondanks zijn ernstige blessure wel spelen maar was hij tijdens de wedstrijd erg timide, ook na de wedstrijd trouwens, mogelijk kwam dit omdat Bake I hem vol in zijn jeugdige nootjes had gemept voor de wedstrijd.….(was vast per ongeluk gebeurd want de Bakkertjes staan beiden bekend als zachtmoedige mensen). John Jilderda kon nog niet spelen vanwege een gebroken sleutelbeen, Jeffrey van Dalen wilde wel tegen zijn pa (Richard) spelen maar heeft nog een nog niet genezen gebroken arm (eigenlijk wat kinderachtig …)
Al met al een prachtwedstrijd. Oud was blij met de overwinning, Jong was blij met het pak voor de broek (ja ja, moet je je billen maar niet zo provocerend laten zien) en het publiek was ongetwijfeld blij met het spektakel dat weer te bewonderen was geweest. Nu maar hopen dat ik ook volgend jaar door de ballotage heen kom…..
John Pel
zondag, december 10, 2006
Abonneren op:
Posts (Atom)