"t Gooi 4 - Wild Rovers 1 (15 - 15)

Vroeger ......(en zo zou ieder verslag van een oude meester moeten beginnen), vroeger was het gewenste antwoord op de vraag na een blessure naar de algehele fitness: “Nou, ik heb nog goed door kunnen trainen”.

Maar toen Frans Frakking bij Peter Dencher informeerde naar zijn fysieke gesteldheid was het antwoord: “Dank je wel, ik ben zeer goed uitgerust”. En dat is niet zo vreemd, want de hersteltijd neemt exponentieel toe met de stijgende leeftijd. En het was goed om een uitgeruste Peter er weer bij te hebben, want daarmee was onze eerste rij compleet. De Franse term voor een prop is “Pilier”. Letterlijk “Pijler”; wat in mijn ogen veel beter uitdrukt wat de rol is van deze spelers. En ook in deze wedstrijd zou weer eens blijken hoe belangrijk een goede eerste rij is.

Wild Rovers kwam om punten te halen en hun kansen op een kampioenschap te verdedigen. ‘t Gooi had de wedstrijd in Doetinchem nog in herinnering en wilde revanche nemen. Beide ploegen op volle sterkte; met een arsenaal aan reserves en zeer vastberaden. Deze keer gebruikte ons vierde team het eerste kwartier niet als een tweede warming-up en werden er geen makkelijke punten weg gegeven. In tegenstelling ....., vanaf de kick-off werd er goed getackeld en gevochten om iedere bal.

Wild Rovers begon met een sterk offensief en won aanvankelijk enkele scrums, maar kon geen gaten vinden. Goed oplopen van de driekwartlijn gesteund door (redelijk) snelle support van de voorwaartsen, die in ieder geval “het gat aan de binnenkant” goed dicht hielden. Lichtelijke frustratie bij onze tegenstander; waar een enkeling probeerde met agressief spel ons uit ons spel te halen. Waarop goed werd gereageerd; zonder veel klagen of praten tegen de ref, werd de betreffende enkeling aangepakt. Dat de Ref hiervoor over en weer een gele kaart uitdeelde was daarmee terecht. En het spel kwam dit zeker ten goede.

Score verloop: Dit kan ik mij vaak maar half herinneren, waarbij onze punten meestal beter in mijn (selectieve) geheugen zitten dan de scores van de tegenpartij. Het moet ongeveer zo zijn gegaan: Ergens wist Wild Rovers toch de eerste try te drukken, nadat zij al meerdere malen kort voor de lijn waren afgestopt. Hier of daar werd er nog een penalty kick gemist, maar meer zat er niet in voor de eerste helft. Of was het toch al 0 –10 bij de rust?

Onze eerste try viel in het begin van de tweede helft en was weer eens pure oude meesters klasse. Bij een line-out op ca. 10 meter van de try-line hadden we ‘op zeker’ kunnen gaan, met een balletje op de tweede springer. De lange bal mislukt de laatste tijd nogal vaak. Toch was dat de keus en de uitvoering was nagenoeg perfect. Allard kreeg de bal goed (en recht) aangegooid , waardoor hij tegelijkertijd kon vangen én kon zien dat de Dorre onderweg was voor een “back-peel”. De tap van Allard viel precies in de loop voor Dorre, die dus met enige snelheid op de verdedigers op de try-line kon afstormen. Zijn eerste beuk werd nog goed opgevangen, maar hij (ik dus) draaide zich er goed uit en kreeg van Allard nog even het laatste zetje mee voor een lekkere try.

Wild Rovers kwamen deze mentale dreun toch snel te boven en scoorden opnieuw een try nadat ze misschien wel een aanval in 67 fases hadden uitgevoerd. Complimenten, want het bewijst dat zij hun handwerk ook beheersen. Op dat moment zal de score op 5 – 15 zijn gekomen, dus ze zullen ook wel een penalty-kickje hebben meegepikt. Onze tweede try kwam opnieuw uit een line-out. Perfect gevangen door Rob Pel als tweede springer en gevolgd door een goede drive, die pas na een tiental meters tot stilstand kwam. Leek te komen, want de bal zat nog steeds veilig in de handjes en ineens draaiden we links uit en stormden met drie, vier spelers over de try-line. Waarschijnlijk geconverteerd en opgevolgd door een Penalty-kick, waarmee de eindstand dan is verklaard.

Bovenstaand zou de indruk kunnen wekken dat het alleen een voorwaartsen wedstrijd was. Niets is minder waar. We hebben aangevallen en verdedigd op alle fronten. Soms viel er een gaatje, dat uiteindelijk door een medespeler werd dicht gelopen. Er werd hard gewerkt en opvallend weinig gemekkerd. Arthur hield alles goed in het oog en liet het spel gaan waar het kon, maar corrigeerde waar het moest. Scrummen was moeilijk en daar was het balbezit van matige kwaliteit. Balbezit uit het losse werk was bij vlagen heel goed. Line-outs waren zeer goed. Driekwartlijn liet goede bewegingen zien, maar kregen zeer weinig ruimte, waardoor we zelden een uitgespeelde aanval zagen met een winger op volle snelheid.

Met een stand van 15 – 15 was ‘t Gooi de mentale winnaar en voelde Wild Rovers het meeste pijn omdat de verloren punten aan het einde van deze competitie wel eens heel belangrijk konden zijn. Aan ons de sportieve plicht om hun naaste concurrent (Utrecht) op dezelfde wijze een paar punten af te snoepen. Als we zo blijven spelen, dan moet dat zeker kunnen.

Met ()vale groeten, D()rre

Gooi 3 - USRC 2

Rob Houba verwoordde het al zeer treffend na de wedstrijd, met de wedstrijd van Oud tegen Nieuw nog vers in het achterhoofd waren wij Old Bones er zeer op gebrand om de jongelui te laten zien dat we ook een gehele wedstrijd kunnen volhouden. Met het aantreden van de Studenten uit Utrecht konden we ons geen betere tegenstander wensen. Met een gemiddelde leeftijd van ik denk 22 jaar, zelfs met een eminence grise (met snor) in hun midden, zou dit weer een potje buffelen worden. Daarbij kwam nog dat ons Eerste zo lief was geweest om de dag ervoor ons prachtige veld enigszins los te woelen zodat iedere stap die door ons gezet werd, althans dan spreek ik voor mijzelf, aanvoelden alsof we tot onze knieën in de mud wegzakte. Maar de sfeer zat er goed in en als een groep jonge hinden dartelden wij het veld op. Tot zover had ik nog goed zicht op het geheel.

Nu komt namelijk het lastige gedeelte, want als 2^e rijer een verslag te schrijven van wat er op het veld gebeurd is vrij lastig. Ik zal een korte uiteenzetting geven wat er zich binnen mijn blikveld afspeelt. Te beginnen met een scrum. Ik zit met mijn hoofd tussen HH (kan nog wel eens last hebben van zijn darmflora) en een prop (wil ook nog wel eens last hebben van zijn darmen). Vandaag was het ook nog zo dat meeste van de scrums opgebroken moesten worden dus eerste uitputtingsslag. Op het moment dat de bal de scrum verlaten heeft heeft driekwart dit nog niet door dus blijven we lekker nutteloos doorduwen. De eerste, of zelfs meerdere fases missen we dan ook al. Mochten we als forwardsen betrokken zijn bij een actie dan eindigt dit meestal in een ruck waarbij je in het slechtste geval onderop ligt of eindigt met je gezicht in het zand. Tegen de tijd dat je weer op beide benen staat dan heb je wederom een aantal fases gemist. Idem, gelukkig wel in mindere mate, geldt dit ook voor de line out. Daarnaast, en dit geldt mogelijk alleen voor mijzelf, hangt na een minuut of 5 mijn tong op mijn voeten dus voordat ik uit 1 der voorgaande situaties verlost ben is het eerst happen naar adem.

Wel was duidelijk dat wij 1 der Rugby principes voor de volle 100% naleefden en dat was teameffort! Iedereen was zeer gefocussed, zowel forwardsen als driekwarten. Er was letterlijk geen doorkomen aan voor Utrecht, op 1 foutje na waardoor zij 5 puntjes op het scorebord hebben weten te toveren. De conversie werd echter gemist dus het bleef dan ook bij die 5 puntjes. Voor ons echter wel het teken om er nog een schepje bovenop te doen waardoor wij daadwerkelijk een onneembare vesting waren geworden. Het enige was dat wij niet echt aan aanvallen toekwamen, wat echter wel het geluk was voor Utrecht anders was het score verloop heel anders verlopen. Nu konden we nog met opgeheven hoofd de rust ingaan door een benutte penalty kick van Ralph Wisse waardoor de ruststand 3 – 5 was. De tweede helft zou het gaan gebeuren! We hadden nog een troef achter de hand, namelijk onze good old Robbie Pel. Aanvallend werden we hierdoor sterker en na een aantal wervelende fases en een weergaloze run van Arjen werd er door hemzelf een mooie try gedrukt. Helaas zag de ref het echter anders en wilde hij nog even de spanning erin houden dus try werd afgekeurd. Maar er was geen ontkomen meer aan voor Utrecht en de druk werd door ons verder opgevoerd. Door goed forwardse werk kon Pellie toch nog snel een try drukken dus 8 – 5. Conversie werd gemist. Hierna moest onze aller Pieter D het veld verlaten met loshangende vingertjes. Hopelijk is hij er weer snel bij. Bij mij was inmiddels het licht uit dus was het slepen van de ene naar de andere actie. Toch gingen we nog op de laatste krachten door en na een scrum in 22 m van Utrecht roken we kans om er definitief eroverheen te gaan. Helaas verloren we onze eigen scrum echter was het Pel wederom gelukt om Utrecht toch de bal te ontfutselen en zijn tweede try te scoren. 13 – 5 wat meteen de eindstand bleek. De rest van de wedstrijd ben ik nog alleen nog maar opzoek naar het zuurstofmasker geweest dus was blij toen het laatste fluitsignaal klonk.

Al met al kunnen we toch concluderen dat de Old Bones de club weer getrakteerd heeft op een mooie zondagmiddag!

Kus,
Motm. Piet Hein Govers

Gooi 4 tegen URC 3 (0-22)

We waren er klaar voor..

Zondagochtend 10 oktober, strakblauwe lucht, geen wind, op papier een perfecte opstelling (18 man). Dit laatste hadden we ook hard nodig aangezien URC 3 met ruime voorsprong koploper was: alle 5 wedstrijden met grote cijfers gewonnen en slecht 19 punten tegen! Dit was geen gewonnen wedstrijd..

Op URC aangekomen druppelde ons team binnen. Helaas niet zoals van te voren bedacht door Ralph en Jerker: We waren met 14 man en moesten enkele aanpassingen maken in het team. Rob Pel begon als hooker omdat we niet genoeg eerste rijers hadden en Michel Post speelde op 8 ondanks een gebroken vinger.

Na de gebruikelijke warming-up begonnen we sterk aan de wedstrijd. We zetten veel druk op de tegenstanders wat resulteerde in veel knock-ons aan hun zijde. URC was echter fit en verdedigde sterk waardoor balbezit evenwichtig was. Na 20 minuten kwam Imed het veld in en waren we voor even met 15 man. Helaas konden we niet scoren of meer druk op de tegenstander zetten. Stonden we te vlak in de 3 kwart lijn, waren we te slordig in de rucks of maakte we tactische fouten? Reden is niet duidelijk- we moeten dit maar as donderdag bespreken met Jerker!

Net voor het einde van de eerste helft ging het op 2 fronten fout. We kregen een try tegen (0-5) en raakten een van onze eerste rijers kwijt. Rob werd opgevouwen en had teveel last van zijn nek om door te gaan. We konden kiezen tussen uncontested scrum (met verlies van de wedstrijd?) of we hadden een nieuwe hooker nodig. Naief stelde ik voor dat ik het wilde doen. Ik had weleens hooker gestaan met sevens.. Respect voor de eerste rijers: als flanker ben je gewend na de scrum snel met de aanval of de verdediging mee te gaan. Bij het 3de/4de op de eerste rij mag je blij zijn als de actie minder dan 40 meter is van de plek van de scrum. Vrijwel onmogelijk om bij de 1ste of 2de fase te zijn.

Begin van de tweede helft waren er mooie kansen die we net niet konden benutten. Ondanks wat woordenwisselingen en vriendelijke tikjes heen en weer, werd er fair en goed gespeeld. We konden de druk van URC tot 20 minuten voor het einde van de wedstrijd goed tegenhouden. Daarna kregen we helaas 3 trys om onze oren. Combinatie van vermoeidheid aan onze kant, nieuwe spelers bij URC en opnieuw een uitvaller aan onze kant (sin bin voor Allard).
Eindstand 22-0.

Kort samengevat, Mooie pot die we hadden kunnen winnen als we compleet waren. Mannen: bedankt voor een mooie zondag! Kijk uit naar de return wedstrijd.

Tot volgende week! (op de vertrouwde flanker positie)

Mark Tusveld

Marco en Rob Pel

't Gooi 3 - Eemland 2 : 12 - 13

Vroeger ..... (en zo zou ieder verslag van de oude meesters moeten beginnen) heb ik nog wel eens mijn tijd verspild aan het edele toep-spel. Als je dan te vroeg was "weggelopen" dan sprak je van een HKW-tje. HKW stond dan voor Had Kunnen Winnen. En kijkt U nu nog maar eens naar de uitslag in de kop van dit verslag.

Ja, U leest het goed. Wat een waardeloze uitslag. Zo dichtbij en zo ver weg. En .... een echt HKW-tje.

Als wij met hetzelfde vuur en met dezelfde onverzettelijkheid hadden gespeeld als tegen het driede van Cas, dan hadden wij met de punten gaan lopen.

Een straffe wind blies schuin over het veld en in de eerste helft in ons voordeel. Het hielp met kicken, maar de passes wilden nog wel eens gaan fladderen. Veel line-outs, waarvan wij ook enkele "tegen het hoofd" konden winnen, ondanks het gerommel met 3-mans en 5-mans line -outs van Eemland. Soms konden we goed terreinwinst boeken en verloren dan alsnog de bal. Eemland was zeker sterk in het losse spel en gaven ons niet veel ruimte, waardoor wij nog wel eens onrustig willen gaan spelen. 't Gooi vooral weer hardwerkend als team en Eemland met hier en daar een gevaarlijke uitblinker.

Wij openden de score met een try van Guido, die goed druk zette op een rommelbal in de verdediging van Eemland. Hij kreeg zijn voet er net tegenaan en schopte de bal in het goalgebied om er zelf op te vallen. klinkt eenvoudig, maar een mooi staaltje pressie en snel reageren op het kleinste foutje. 5-0 voor en dat was gezien de rugwind een beetje weinig. Toen Eemland ook hun welverdiende try scoorde was het precies 5-5 bij de rust. Voor ons derde is dit meestal geen goed teken. Liever beginnen wij de tweede helft met een flinke voorsprong om de wedstrijd nipt te kunnen winnen. Conditie is nu eenmaal niet meer ons sterke punt.

Met een paar sterke wissels wisten wij dit keer ons niveau te behouden. Het spelbeeld wijzigde iets. Eemland natuurlijk meer op de kick en wij nog meer op de voorwaartsen. Hard gewerkt, veel meters gemaakt, maar toch niet goed genoeg om de weerstand van Eemland te breken. Scrummen nogal wisselvallig. Driekwarten goed verdedigd en soms nog een aardige break.

Uiteindelijk wist Eemland, ver in de tweede helft, via een penalty-kick te scoren: 5 - 8 en weinig later nog een vergelijkbaar rommelballetje in onze verdediging, waar nu dan Eemland wist te profiteren: 5 - 13.

't Gooi zette alsnog weer een tandje bij en wist de enige echte uitgespeelde try te drukken na een snel genomen penalty, die goed werd opgezet door Roland Buisman en daarna Rob Pel, Dorre en tot slot Marco Pel, die onstuitbaar over de try-lijn denderde. Met een haarscherpe conversie kwamen wij op 12 -13.

Wij maakten ons al op om de kick van Eemland op te vangen en om vervolgens de genadeklap uit te delen.

Helaas ...... het eindsignaal klonk nog voor de kick werd genomen. Wij keken naar de stand en dachten: HKW-tje. We waren niet te vroeg "wegelopen", wel te laat begonnen.

In het clubhuis was het gezellig terwijl buiten de wind nog weer eens aanzwol en de regen het veld verzoop. Eemland bleef echter niet lang hangen, dus werden hun honneurs waargenomen door de vice-captain en de vice-man-of-the-match. Bij ons kwam men weer eens tot een bijzondere verkiezing. In plaats vanwege een uitmuntende prestatie op deze dag kregen Rob Pel en Dorre een soortement Life-time-achievement award. Het geeft je het gevoel dat je tot het meubilair bent gaan behoren. Waarna tijdens het downen van het biertje werd bepaald dat Pel de man-of-the-match was en Dorre het stukje mocht schrijven.

Ik heb het al eerder gezegd: een HKW-tje; de dag zat er vol mee.

Dorre

Memorabele momenten van zaterdag

Spakenburg - Oude Meesters 22-0

Zaterdagochtend 7:00u. De wekker gaat voor een mooi weekendje sport. Marij, de jongste van 9, speelt vandaag haar potje hockey om 9:00u thuis tegen Pelikaan. Pa is coach. Marianne gaat met Nienke, de oudste van bijna 11, mee. Het was een spannend potje. De meiden van Breda hebben ook vandaag weer gewonnen en staan fier bovenaan in hun competitie. Pa heeft helemaal geen verstand van hockey, maar ook hier zie je dat je met een beetje enthousiasme een heel eind kunt komen. Na de wedstrijd nog even wat brallen in het clubhuis dat hockeyers weliswaar best aardig kunnen feesten, maar verder gewoon watjes zijn. Na op haar 5^e al geconfronteerd te zijn met dronken, naakte Engelse rugbyers op trip, beaamt Marij dit gelukkig ook elke week.

Nog een lekkere rustige zaterdag. Beetje hangen en voorbereiden op morgen: Potje rugby met de oude meesters van ’t Gooi. Verrek, mijn telefoon begint te piepen. Het is vandaag zaterdag de 10^e. We spelen dit weekend tegen Spakenburg. “Marianne, waar liggen mijn rugbykousen? En mijn broekje? Ik ben er vandoor, we spelen tegen Spakenburg. Dat is altijd op zaterdag. Ben laat thuis. Hebben daar altijd goed visje na de wedstrijd. Tot vanavond.” Vanwege de ervaring met de nieuwe tight fit shirts toch ook mijn eigen shirt maar weer meegenomen. Schande, overigens, dat de club de oude meesters opzadelt met een oud setje van jonge honden. Daar passen die ervaren lijven van ons natuurlijk nooit in. Alleen voor de shirts al zouden we eens bij Hilversum moeten gaan kijken…

Lekker potje gespeeld. Mijn eerste wedstrijd tegen Spakenburg was als jonge hond zo’n 25 jaar geleden tegen die stoere vissers uit Spakenburg. De rollen waren nu omgedraaid. Wij waren nu de stoere mannen en zij hadden een overwegend jong team staan. Alhoewel we zelf het een en ander hebben laten liggen, heeft Spakenburg verdiend gewonnen. Tegen hun snelheid waren we niet opgewassen. Wel zouden we met wat meer rust in de voorwaartsen moeten spelen. In eerdere potten hebben we gezien dat een clean gewonnen bal uit ruck of maul vaak een try voor ons oplevert. Vandaag geen bal clean gewonnen. We moeten leren op een goede manier met ons (gebrek aan) snelheid om te gaan. De gretigheid uitte zich in rommeligheid. Volgende week tegen Nieuwegein nieuwe kansen.

Na de wedstrijd heerlijk biertje gedronken en visje gegeten. Dat was 25 jaar geleden al zo en nog steeds erg goed daar in Spakenburg. Zal ook altijd wel zo blijven. Rob Pel man of the match.

Zondagochtend. Geen wekker, lekker wakker worden. Verrek, geen rugby vandaag. Hhmm, extra dagje om die stramme spiertjes beetje bij te laten komen. Kan ik vandaag met de meiden ook naar hun zwemwedstrijd gaan kijken.

Het was weer een lekker weekendje.

Walter van der Mast

Vastberaden

Rob Pel Man of the Match Gooi 3

Rob Pel is zaterdag 2 mei 44 geworden. Gefeliciteerd!

Tegen Waterland op het droge - wij blijven in de derde klasse!!

De wedstrijd begon al op donderdagavond tijdens de training. Grote opkomst, geconcentreerd werken en goede oefeningen onder leiding van Mark en Hans H. Maar het belangrijkste: de collectieve gedrevenheid om te winnen. En daarnaast natuurlijk af en toe een demonstratie van de unieke en briljante manier waarop we soms de meest eenvoudige patronen in korte tijd volledig om zeep konden helpen. We blijven het derde, natuurlijk!

Op zondag konden we beschikken over een brede selectie, mede dankzij de zeer welkome aanwezigheid van Roy, Gus, Chuck, Sven en Thomas. Dat een aantal spelers niet in de basis zou starten of misschien helemaal niet aan spelen toe zou komen werd zonder morren geaccepteerd. Zoals Nigel zei: We play to win!!

We begonnen en we begonnen goed. Soeverein aan de bal, spelend met overzicht en direct dominant op de helft van Waterland. Al snel hadden we de eerste try te pakken door een actie van Chuck na een big scrum in hun 22. Lekker, dat voorstaan. Moeten we vaker doen!

We bleven sterk spelen, waar sommige tegenstanders wat minder goed tegen konden. Tenminste, dat gevoel had je zomaar kunnen krijgen bij het zien van sommige acties. Volgens mij zijn er afgelopen zondag meer kaarten voorbij gekomen dan in alle wedstrijden die we hiervoor gespeeld hebben gecombineerd. Wel zonde, maar aan de andere kant ook een voordeel, want wij lieten ons niet gek maken, zij wel en wij bleven daardoor in ons eigen spel en konden al snel een tweede try, van Roy deze keer, noteren. Ik weet zeker dat er één tegenstander is die zich nog wel eens af zal vragen waarom hij uit de dertig Gooi-benen waaruit hij kon kiezen om op te stampen juist die van Roy uitkoos. In elk geval bleek dat de paal echt stevig in de grond staat.

Met 10-0 de rust in (helaas, twee conversies gemist) en na de rust vrolijk verder. Weer sterk aan de bal, voortdurende dreiging en geen moment in gevaar. Al snel een derde try, weer van Chuck, en vlak voor tijd de vierde van Eric L. op royaal en onbaatzuchtig aangeven (en dat moet je echt heel letterlijk nemen) van Sven. De conversie ging deze keer wel goed, dus einduitslag 22-0. Overigens is het niet zo gek dat de conversie niet altijd is gelukt. Wisse liep met die kleine beentjes van hem drie keer zo veel als iemand die in de Efteling wel in de Python mag, dus die bal kwam gewoon niet altijd zo ver als nodig. Maar dat is helemaal niet erg, want de Beul van Bussum bracht met zijn mooie passes en acties meer dan genoeg.

Kort samengevat hadden wij de hele wedstrijd de controle en zijn we geen moment in gevaar geweest. Al denk ik wel dat het een andere wedstrijd was geworden als Waterland in de eerste helft bij een stand van 5-0 met hun penalty voor de palen waren gegaan in plaats van de bal hadden gespeeld, en ze wat zuiverder waren geweest in de eindpassing. Ons baltempo was akelig hoog en zuiver, elke speler deed wat hij moest doen en ik kan me geen moment van zwakte in de wedstrijd herinneren.

De toeschouwers moeten echt hebben genoten van deze mooie pot. Onze eigen teamgenoten, op het veld en langs de lijn, gaven allemaal alles wat ze hadden, en meer. Echt respect en trots op de Mannen die zonder morren accepteerden dat ze een halve (Eric L. en Rob) of helemaal geen wedstrijd zouden spelen (Marc, Robbert). Klasse, kerels!

Voorwaartsen Dorre, Nigel, Dench, Patrick, Jansen (mijn man of the match), Wouter, Roy en Sven hebben gevochten, geen centimeter gegeven, geen seconde verzaakt, waren overal, hebben de meeste en in elk geval de belangrijke scrums gepakt en zich geen seconde gek laten maken door de tegenstanders. Het was een eer om er met jullie te mogen staan! De drie kwarters natuurlijk allemaal mooi, briljant en met hoofdhaar, maar met name snel, gevaarlijk en doeltreffend. Berend was weer balvast en eager als altijd, Wisse verzorgde met z'n onnavolgbare en vaak ook onvoorspelbare acties voor verwarring bij de tegenstanders (en soms ook bij wat Gooiers) en Gus was met z'n rushes, kicks en geweldige tackles een cruciale schakel. Verder hield Chuck in de eerste helft de verdediging perfect dicht hield, maakte twee try's, zorgde voor instant paniek bij de tegenstander en ging er in de tweede helft een paar keer zo hard vandoor dat we even bang waren dat we hem in de vesting moesten komen ophalen. Houba viel foutloos in (ik heb het nu over het invallen op zich). Zonder dollen (want dat doet hij zelf wel), Rob hield de verdediging foutloos dicht en liet bovendien zien dat je soms moet stoppen met twijfelen tussen kicken of lopen, het liefst vlak voordat je het daadwerkelijk tegelijkertijd wilt gaan doen. Bambi was weer ouderwets sterk aan de bal, Thomas zorgde voor gevaar en snelheid, Peter "Il Commandante" Lakeman nam zoals het een goed captain betaamt het voortouw (en liet zich als een goed vijftigjarige betaamt ook op tijd wisselen) en Eric L. stond er alsof hij nooit een helft was weggeweest (en kreeg terecht een publiekstry). Mark van E. en Robbie Pel moesten er veel te vroeg af met blessures, maar hadden in hun speeltijd wel meteen laten zien dat ze er waren.

Het was een wedstrijd waarop je echt trots kunt zijn. Als speler, als teamgenoot en als Gooier. En het was een wedstrijd waarvan je echt kunt nagenieten. En dat moeten we allemaal doen ook!

Tenslotte hebben we ons gedurende de hele wedstrijd geen seconde bezig gehouden met de oude traditionele "een derde team is pas een derde team als er goed gescholden wordt" hobby. En nu houden we daar verder over op en gaan we volgend seizoen door op de weg en in de sfeer die we tegen Enschede en Waterland hebben ingezet!

Als laatste ere wie ere toekomt: Roy, Gus, Chuck, Sven en Thomas, jullie waren cruciaal in de wedstrijd en voor de overwinning met jullie inzet en drie en een halve try uit vier. Onze grote dank daarvoor!

Mannen van het derde, met grote dank en trots dat jullie mij Man of the Match hebben gemaakt kijk ik terug op Waterland thuis en verheug ik me erop om met jullie een hoop pret te gaan maken, op ons Toernooi en zeker ook volgend seizoen, gewoon waar we thuis horen: De derde klasse.

We hebben het gered!!!!!!!

Groeten,

Bierhuizen

Rob Pel moth bij 't Gooi

Wedstrijdverslag Gooi3-AAC3 21-44

Na de nodige paniek over eventuele onderbezetting, bleken er op de vroege zondag toch weer een mannetje of 18 klaar te zijn voor een lekker potje rugby tegen onze vienden uit de grote stad. Onze captain had voor de gelegenheid zelfs z'n haar donkerblond geverfd, bravo Peter!

Hoewel over het algemeen wat ouder en minder fit bleken deze uitgekookte en soms ietwat gemene mannen zeer goed te zijn in het losse werk en voor we het wisten hadden we 3 tries om onze oren. Ze pakten de bal (dat witte ding met die lettertjes erop) zeer goed over en eenmaal over de tryline lieten ze hun dikke lijf vallen en bingo! Zeer frustrerend voor ons en dus zaak ze weg te houden en onze snelheid te gebruiken. Dat lukte een paar keer vrij aardig wat resulteerde in een try van Pel.

Over het algemeen boden we goede tegenstand alleen lieten we ons op aggressie aftroeven. Er werd slordig omgegaan met balverlies en we waren veel te lief voor deze ouwe mannen die er niet vies waren van een welgemikte vuistslag en de nodige verbale intimidatie. Ik vond hun scrumhalf overigens verdomd veel op Hazes lijken, maar dit terzijde. (Ze hadden er allemaal wel iets van weg)

De tweede helft was aanvankelijk meer voor ons met een mooie rush van Arnout, maar vooral toen die kale erin kwam en o.a. Sander aan één oog blind sloeg, was het gedaan met ons mooie snelle veldspel.

Tijd voor hambo's, bier en vieze liedjes.

Met sportieve groet,

RJ

't Gooi 3 - Cas 3: 0 - 21

R.C. 't Gooi 3 – Cas 3: 0 -21

Vooraf bestond al het vermoeden dat Castricum niet echt met een derde team zou verschijnen. Zelf hadden wij ook gezorgd voor wat versterking uit het tweede team. Wel geheel volgens de reglementen. Of dit voor Cas ook gold staat op een ander blad papier. Genoeg over regeltjes en administratie, nu naar de wedstrijd.

Twee teams die het spelletje goed beheersen, waarbij vooral enorm goed werd verdedigd. Meermaals probeerden wij onze 4-4 aanvallen op te zetten, maar dit kwam niet goed uit de verf: Cas dwong ons om meer man in de rucks te gebruiken waardoor soms maar twee man klaar stonden voor de "Stone". Terwijl zij wel goed opgesteld stonden en onze man met de bal vaak een double hit moest incasseren.

Dus ……moeilijk om de gain-line te halen, onzeker over ons balbezit en dan toch maar onder druk de ballen uitspelen. Onze driekwartlijn probeerde van alles (scissors naar binnen, loops buitenom of gewoon vol gas rechtuit), maar ook hier was de verdediging van Cas geweldig tight. Resultaat: ontzettend hard werken, maar geen gaatje kunnen vinden. Aan de andere kant: ook Cas kwam er maar zelden doorheen, ondanks uitgekiend spel van Wiet van Duin. Goed oplopen en goede pressie op hun driekwarten en waar nodig een paar goede tackles op de enkels door Arnoud, Guido, Wilco en onze Fool back. Intussen konden de voorwaartsen domineren in de set-pieces. Met Jeroen, Dench en Sander op de eerste rij konden we zelfs hun bal halen, domweg door ze achteruit te zetten. Afgelopen zondag waren de line-outs nog een probleem; deze avond niet. Martijn was een goede vervanger van Bake op eerste springer en ook hier roofden we aan paar keer hun bal. Eigen ingooi blijft helaas een probleem.

Scoreverloop: Vroeg in de wedstrijd leek Cas met een eerste try de weg te hebben gevonden. Toch was dit de enige score in de eerste helft. Jeroen en Nigel waren dicht bij een try, maar redden het net niet. Scheidsrechter John McCabe (Nieuwegein) gaf nog een gele kaart aan een Cas-speler voor een voet-tackle, maar wij konden niet profiteren van ons overwicht. In de tweede helft maakte Rob Pel een goede invalbeurt op center. Zijn schitterende break kon opnieuw niet verzilverd worden, terwijl Cas wel nog een try wist te drukken. Ook Wisse stuurde nog een keer de hele verdediging van Cas de verkeerde kant op met een mooie dummy, maar de support kwam te laat om het af te maken. Ons eigen spel werd steeds meer "pompen of verzuipen". Martijn moest met een blessure aan de hand (veroorzaakt door Dorre?) het veld verlaten en we deden nog enkele tactische wissels (gewoon helemaal leeggespeeld!). 't Gooi bleef aandringen om die welverdiende try te drukken en nam daarmee net even teveel risico. Dat Cas hierdoor in de laatste minuut weer kon scoren, wil ik niet eens meetellen. Dit Cas 3 was voor ons een maatje te groot, ondanks ons geweldige spel.

Het zou wel zeer onterecht zijn als wij met dit spel ons niet zouden kunnen handhaven in deze poule.

Tom, Wilco, Mabo en Sven: enorm bedankt voor de welkome versterking.

Man of the Match was de D()rre. Kennelijk op basis van een stijgende lijn over de afgelopen drie wedstrijden. Castricum was vrij snel huiswaarts, maar dat weerhield enkele oude meesters er niet van om rugbyliederen te zingen en elkaar op dit punt weer bij te scholen.

Jullie trotse manager!

Nieuwegein uit is thuis geworden om vervolgens vanwege een afgekeurd veld bij ons weer te veranderen in een uit wedstrijd! Om een idee te krijgen hoe moeilijk het 3e het al voor de wedstrijd heeft.

Nieuwegeins laatste resultaten logen er niet om. Gewonnen van Cas. 3, gewonnen van A.A.C. 2, dat zijn toch klinkende resultaten. Nu mochten ze tegen Gooi 3, ook niet de minste.
Eerste 25 minuten stonden we zwaar onder druk wat resulteerde in een P. kick 0-3.

We waren duidelijk te gehaast waardoor teveel onnodig balverlies, maar er werd wel door iedereen ontzettend hard gewerkt. Gelukkig waren we heer en meester in de scrum wat ons elke keer weer wat lucht gaf. Vlak voor rust een scrum vlak bij de try line van de tegenstander, deze moest natuurlijk vol gas, Wisse zag een klein gaatje, dolde zijn directe tegenstander en try! 3-7.

Ga je weliswaar met voorsprong de rust in maar persoonlijk vreesde ik voor de 2e helft. Onterecht bleek later, want waar de energie vandaan kwam weet ik niet, maar het denderde maar door en 20 minuten later maakte Dorre een prachtige break waarna de bal keurig werd uitgespeeld en Wouter de eer had om zijn try te drukken. 3-14.

Vermeldenswaardig is ook de onmin die Sander J. had met de ref. Na een kleine praatsessie zette hij al zijn zinnen op een sportief revanche, wat zeg ik, het leek wel een losgebroken Bokito! Maar wel mooi een try op zijn naam, en een vette glimlach op z’n gezicht. 3-21.
Genieten was het ook van de try saving tackle van Rob. H. en zijn opvolger Peter. L. die hetzelfde kunstje flikte.

Heerlijk om te zien dat de training zijn vruchten afwerpt en wat een werklust!
Rob Pel was de terechte MOTM. Het leek wel of er drie Pellies liepen.
Toch een kritische noot op een heel ander vlak, laten we ons niet verlagen tot het uitfoeteren van de ref. Hier was enige ergernis over. Als Gooi 3 hebben wij een prima naam in het veld, maar graag ook langs de kant meer discipline a.u.b.

Zondag komt Hilversum 2 op visite. De woensdag daarna spelen we tegen Cas.3 thuis!!!!!!

Tot donderdag,
Jullie trotse manager.

Wist je dat ......

Mannen, hier alvast een voorzet.... we waren met zo veel en ik ben geen olifant! Wie vult aan?

Wist je dat....

Martijn Bremmer korte sprintjes kan maken met bal. Eerst vanaf de 10 yard lijn (eigen helft) en later vanaf de eigen 22 yard lijn. Zoals ze dat in het engels zo mooi kunnen zeggen, “He almost ran out of legs!”. Mooie trys Martijn!

Nigel L. als flanker uitblonk met een paar zware tackles op die ene grote Waterland speler, veel ballen geripped (of heet dat nu pilferd?) en goede support,

Rob Pel weer z’n glibberige aal pakkje aan had, niet vast te pakken die man! Zelfs de Harlequin poppje was niet af te pakken,

Frans s’avonds straalde tijdens het optreden van de band. Frans, prima georganiseerd allemaal. Het was hartstikke gezellig. Volgend jaar zeker weer!

Jan Erber en Peter de Graaf weer lekker goed op dreef waren met de braai. Wie was die braai meister aan het eind?

Arthur en Mark zichzelf weer opgeoffered hebben om te fluiten. Ja, zonder refs kunnen wij niet spelen. Ons dank is groot,

Mike van de Bosch nog steeds van die 70’s pornoster lokken heeft,

De Lakemannetjes allebei met nummer 11 spelen???

Het verplicht is om als Foolback een kaal hoofd te hebben?

Dat het driede een aanleg voor 10-a-side heeft?

Het best wel leuk is als er zo veel spelers zijn op zo’n toernooi? Dan winnen we nog eens wat!

Een Harlequin op zijn plek

Ik ben Rob Pel en heel hip: brillll, glaasje port, retro oranje jekkie, roze fiets en lief blauwe fietstas, met bloemen

Re: punten

Eric en de rest,

Wel voorzover ik me kan herinneren:

Tries van Rob Pel (3 * zelfs)
Rob Houba
Peter L
Martyn Heyning
Roland Buisman, en wie vergeet ik nu, want de teller moet op 8 staan ?

kicken 5 keer raak en een paar keer mis.

- 50 punten voor grote Nigel omdat die voor de tegenstander gescoord heeft.
en een try saving tackle van zoontje Nick, tegen wie ook weer ?

Voorts flinke bonuspunten voor Jeroen, Nigel E, Nigel L, Nick L en Arthur
van V t V omdat ze hun sportieve taak uitstekend hebben uitgevoerd.

Ciao,
Peter L.

verslag gooi 3 - castricum 3, zondag 1 decemeber 2007

Winnen van Castricum doe je zo:

Maandag kondigde het weerbericht het al aan: voor het weekeinde, m.n. zondagmiddag strom en veel regen verwacht. Dus bijna een week uitzien naar "ons weer".
En idd zondag met droog weer vertrokken, maar op weg naar de Poort toch nat geregend. Heerlijk weer eens uitzicht op een ouderwetse modder/regen/wind/voorwaartse game. Om 12.00 was Cas3 al compleet aanwezig en druppelde de Gooi3-ers langzaam binnen. Dick Verbeek won de toss en mocht ons gaan fluiten. Peptalk van de captain: "nu wel de eerste 20 min. vol aan de bak en niet zoals vorige week de eerste 20 min. niet eens over de middenlijn komen". Warm-up olv van Rob Houba, alvast aan het veld en het weer wennen.
In de eerste helft, trys van Rob Pel en Mike vd Bosch & 1 conversie van gastspeler Joachim Grader. De enige serieuze aanval van Cas werd door Rob H. met een try-saving tackle voorkomen. Het veld en de spelers werden steeds modderiger, zodat het onderscheid wie wie is en voor welke partij speelt steeds moeilijker werd. Rob Pel verlaat het veld met een verdraaide knie. De voorwaartsen konden zich lekker aan elkaar warmen, (veel scrums), de backs probeerde warm te blijven door veel te lopen. In de 2e helft trys van Joost van Hoof en Sander Jorissen (uit een push-over maul). Eindstand 26 - 0.
Gedrang om snel te kunnen douchen en weer op te warmen, Martijn Bremmer verwende ons daar met ........., kado van de 50-jarige Mark Dekker? Bij het knapperend haardvuur en gezang werden de mannen vd match aangewezen: Dinges bij Cas3 en ondergetekende bij Gooi3. Complimenten voor de medespelers: grote inzet en weinig gepraat in het veld. Dank aan het publiek voor het aanmoedigen, de wedstrijdleiding voor het gedecideerd fluiten en het management voor het organiseren van e.e.a. Tot donderdag.

Jan-Willem van Oldeneel