iedereen Man of the Match

Omdat we allemaal man of the match zijn, neem ik aan dat iedereen een stukje schrijft. Ik speelde op 14 en mijn verslag gaat dan ook over de nummer 15.

Allert had de eer om deze belangrijke wedstrijd op de nummer
15 positie te spelen. Erik-Jan had dit donderdag al voorzichtig kenbaar gemaakt,
zodat Allert de code C-5, het vangen van kicks en try-saving tackles nog volop
kon trainen. Dit laatste was uiteindelijk zondag in zijn geheel niet nodig, daar
de gehele lijn goed naar voren verdedigde en hierdoor Cas geen enkele
line-aanval kon opzetten.

Kicken deden ze ook al niet en de C-5 heb ik enkel bij
de warming-up horen callen. En tja, dan heb je zo fanatiek getraind en dan.....
tja dan ga je gewoon als Foolback volle bak mee in elke 3/4 aanval. Van de oude
meester moet hij de dummie-pase hebben afgekeken, want ik weet zeker dat Houba
vol trots was geweest over je uitschuifbare armen, die 360 graden draaiden,
waarna de line van Cas helemaal tureluur was.

Ook het feit dat de tegenstander met 2 man een body-check nodig heeft om je tot stoppen te dwingen deed mij deugt. Dat de ref dit niet op waarde weet te schatten mag voor zich
spreken, maar een penalty-tegen was toch niet echt terecht. Maar dat deerde je
niet, want daarvoor had je ons al op voorsprong gezet met een prima loop-actie
en dito try. Het was me een genoegen je te kunnen ondersteunen vanaf de wing in
die gevallen dat er toch een bal doorheen kwam, maar ook hier was mijn collega
Winger, nr 11 Berend, the running machine, immer aanwezig om de zaak achterin
goed schoon te houden.

Ik ben benieuwd Allert of jij hebt kunnen zien wat ze bij de
Forwards allemaal deden, want aan jou de eer om de wedstrijd van de nr. 1 te
beschrijven (daarna tellen we op, want anders begrijpt de front-row het niet
meer)....

Tot donderdag!
Winger van Munnen

Gooi 4 - URC 4 (22 - 0)

Mannen,

Had er zin in zondag, als vanouds, grijs en koud en de groenbruine weide, heerlijk nummer 15 spelen.

URC thuis is altijd lastig, wij niet compleet blijft jammer maar beetje aanvulling van de tegenstander is welkom. Bedankt Gerlof en Maarten.

Ik word in de eerste minuut als nr. 15 volledig weggelopen door de nr ? van Utreg, klein sterk en heel snel.. was kansloos, maar het bleef 0-0 door heel goed verdedigen op onze achterlijn. Ging aardig gelijk op... wij wat minder foutjes, sterk pack van 't Gooi en zowaar ook een paar soepele aanvallen van de backs.

Door wat slordig balverlies in losse werk en wat minder verdedigen in de eerste fase werd het druk achterin en mocht ik meerdere malen stevig tackelen, één daarvan was een franse, zo eentje wat echt het allerlaatste is wat je kan doen.. met m'n laatste vingerkootjes kon ik hem nog hebben.. begrijp nu waarom ik zo'n last van m'n linkerschouder heb. Jammer voor deze speler want zijn val heeft hem zwaar geblesseerd, begrijp zelfs dat hij (Jasper is zijn naam geloof ik) zijn sleutelbeen heeft gebroken.

Sorry maar ja. We wensen je een voorspoedig herstel en hopen dat je er op ons putjestoernooi weer bij bent.

Eindstand 22-0.


Rob Houba
Man of the Match

URC 4 - Gooi 4 (0 - 33)

't Gooi ook een beetje kampioen

Arlo, Rob, Ralph en ?

Gooi 4 - Utrecht 1 1/2

Heren,

Heftige pot he, lachend uit de kleedkamer, grappen en grollen genoeg maar in de eerste 20 minuten zo op je flikker krijgen is klote, gebeurt te vaak.

In het begin lijkt het wel of we een trainingspotje spelen en dat de tegenstander nog even geduld moet hebben want we zijn nog niet wakker. Ligt misschien wel aan te weinig training maar als je ziet dat we de eerste helft met 0-4 achterstaan (of zo iets) en dat we pas echt aan de slag gaan als een paar spelers de boel aanjagen en dus een tweede helft maar 1 of 2 tries tegenkrijgen..en zelf ook kunnen scoren..dan zit er meer in, maar dan vanaf het begin..!

Utrecht schoot in de eerste minuten een raket af in vorm van een nr 15 die vanuit z'n eigen 20 mtr dwars door alles wat wij verdedigen noemen heen schoot, onze eigen nr 15 als een paddestoel stil liet staan en het eerste punt drukte..iedereen commentaar maar 5 minuten later..hup weer een.. ging maar door..was aardig druk achterin..later lof voor alle spelers..knokken, strijden van de backs, waarachtig goed verdedigen..beetje stoeien van een lange flanker van ons..zij een beetje in de war..werd toch een leuke wedstrijd..!

Verloren, maar met goed gevoel aan het eind..nu nog het begin, dat moet eerder en harder.
Derde helft was goed en ik heb pijn aan m'n armen..

Gegroet
Your Foolback

Praatje pot van Rob / URC bedankt

Rob Houba Man of the Match

Gooi 4 - Utrecht 1 // 1/2

Heren,

Heftige pot he, lachend uit de kleedkamer, grappen en grollen genoeg maar in de eerste 20 minuten zo op je flikker krijgen is klote, gebeurt te vaak.

In het begin lijkt het wel of we een trainingspotje spelen en dat de tegenstander nog even geduld moet hebben want we zijn nog niet wakker. Ligt misschien wel aan te weinig training maar als je ziet dat we de eerste helft met 0-4 achterstaan (of zo iets) en dat we pas echt aan de slag gaan als een paar spelers de boel aanjagen en dus een tweede helft maar 1 of 2 tries tegenkrijgen..en zelf ook kunnen scoren..dan zit er meer in, maar dan vanaf het begin..!

Utrecht schoot in de eerste minuten een raket af in vorm van een nr 15 die vanuit z'n eigen 20 mtr dwars door alles wat wij verdedigen noemen heen schoot, onze eigen nr 15 als een paddestoel stil liet staan en het eerste punt drukte..iedereen commentaar maar 5 minuten later..hup weer een.. ging maar door..was aardig druk achterin..later lof voor alle spelers..knokken, strijden van de backs, waarachtig goed verdedigen..beetje stoeien van een lange flanker van ons..zij een beetje in de war..werd toch een leuke wedstrijd..!

Verloren, maar met goed gevoel aan het eind..nu nog het begin, dat moet eerder en harder.
Derde helft was goed en ik heb pijn aan m'n armen..

Gegroet
Your Foolback

Rob Houba

altijd die tevreden en goedkeurende blik op de reff ...

de hond ziet nog een bal....!

Rob ...

Gooi 3 - USRC 2

Rob Houba verwoordde het al zeer treffend na de wedstrijd, met de wedstrijd van Oud tegen Nieuw nog vers in het achterhoofd waren wij Old Bones er zeer op gebrand om de jongelui te laten zien dat we ook een gehele wedstrijd kunnen volhouden. Met het aantreden van de Studenten uit Utrecht konden we ons geen betere tegenstander wensen. Met een gemiddelde leeftijd van ik denk 22 jaar, zelfs met een eminence grise (met snor) in hun midden, zou dit weer een potje buffelen worden. Daarbij kwam nog dat ons Eerste zo lief was geweest om de dag ervoor ons prachtige veld enigszins los te woelen zodat iedere stap die door ons gezet werd, althans dan spreek ik voor mijzelf, aanvoelden alsof we tot onze knieën in de mud wegzakte. Maar de sfeer zat er goed in en als een groep jonge hinden dartelden wij het veld op. Tot zover had ik nog goed zicht op het geheel.

Nu komt namelijk het lastige gedeelte, want als 2^e rijer een verslag te schrijven van wat er op het veld gebeurd is vrij lastig. Ik zal een korte uiteenzetting geven wat er zich binnen mijn blikveld afspeelt. Te beginnen met een scrum. Ik zit met mijn hoofd tussen HH (kan nog wel eens last hebben van zijn darmflora) en een prop (wil ook nog wel eens last hebben van zijn darmen). Vandaag was het ook nog zo dat meeste van de scrums opgebroken moesten worden dus eerste uitputtingsslag. Op het moment dat de bal de scrum verlaten heeft heeft driekwart dit nog niet door dus blijven we lekker nutteloos doorduwen. De eerste, of zelfs meerdere fases missen we dan ook al. Mochten we als forwardsen betrokken zijn bij een actie dan eindigt dit meestal in een ruck waarbij je in het slechtste geval onderop ligt of eindigt met je gezicht in het zand. Tegen de tijd dat je weer op beide benen staat dan heb je wederom een aantal fases gemist. Idem, gelukkig wel in mindere mate, geldt dit ook voor de line out. Daarnaast, en dit geldt mogelijk alleen voor mijzelf, hangt na een minuut of 5 mijn tong op mijn voeten dus voordat ik uit 1 der voorgaande situaties verlost ben is het eerst happen naar adem.

Wel was duidelijk dat wij 1 der Rugby principes voor de volle 100% naleefden en dat was teameffort! Iedereen was zeer gefocussed, zowel forwardsen als driekwarten. Er was letterlijk geen doorkomen aan voor Utrecht, op 1 foutje na waardoor zij 5 puntjes op het scorebord hebben weten te toveren. De conversie werd echter gemist dus het bleef dan ook bij die 5 puntjes. Voor ons echter wel het teken om er nog een schepje bovenop te doen waardoor wij daadwerkelijk een onneembare vesting waren geworden. Het enige was dat wij niet echt aan aanvallen toekwamen, wat echter wel het geluk was voor Utrecht anders was het score verloop heel anders verlopen. Nu konden we nog met opgeheven hoofd de rust ingaan door een benutte penalty kick van Ralph Wisse waardoor de ruststand 3 – 5 was. De tweede helft zou het gaan gebeuren! We hadden nog een troef achter de hand, namelijk onze good old Robbie Pel. Aanvallend werden we hierdoor sterker en na een aantal wervelende fases en een weergaloze run van Arjen werd er door hemzelf een mooie try gedrukt. Helaas zag de ref het echter anders en wilde hij nog even de spanning erin houden dus try werd afgekeurd. Maar er was geen ontkomen meer aan voor Utrecht en de druk werd door ons verder opgevoerd. Door goed forwardse werk kon Pellie toch nog snel een try drukken dus 8 – 5. Conversie werd gemist. Hierna moest onze aller Pieter D het veld verlaten met loshangende vingertjes. Hopelijk is hij er weer snel bij. Bij mij was inmiddels het licht uit dus was het slepen van de ene naar de andere actie. Toch gingen we nog op de laatste krachten door en na een scrum in 22 m van Utrecht roken we kans om er definitief eroverheen te gaan. Helaas verloren we onze eigen scrum echter was het Pel wederom gelukt om Utrecht toch de bal te ontfutselen en zijn tweede try te scoren. 13 – 5 wat meteen de eindstand bleek. De rest van de wedstrijd ben ik nog alleen nog maar opzoek naar het zuurstofmasker geweest dus was blij toen het laatste fluitsignaal klonk.

Al met al kunnen we toch concluderen dat de Old Bones de club weer getrakteerd heeft op een mooie zondagmiddag!

Kus,
Motm. Piet Hein Govers

Allard (captain ai) spreekt de geledingen toe...

USRS (2,3 of 4?) - Gooi 4 (Oude Meesters) 24 - 7

Nadat de jonge honden van het 4e van ’t gooi, 3 tergend lange weken met pijn in het hart de afgelastingen hadden moeten accepteren, mochten we zondag weer aantreden. En wel tegen de Utrechtse studenten uit, altijd lastig.

Het was een stralende zondag en vol goede zin reisden we af naar de Domstad. Ondanks de wedstrijd van het derde, dat een uur later aftrapte, waren we in staat met 18 man acte de presence te geven.

Persoonlijk verwachte ik een klein studentikoos houten clubhuis met posters van naakte vrouwen aan de muur en de onoverkomelijke geur van verschraald bier dat in de houten vloer getrokken was aan te treffen. Waarbij ik de stille hoop had dat dit het jonge beest in ons los zou maken en we onze frustraties van ons inmiddels toch redelijk burgerlijke bestaan uit zouden kunnen leven op deze knappe koppen. Maar niets van dit alles; we reden een keurig sportterrein op waar jonge meisjes aan het warm lopen waren voor hun hockeywedstrijd en waar een stel rustig een balletje aan het slaan was op de tennisbaan. Maar ja, de vrouwenstem van de tomtom vertelde ons dat dit toch echt de bestemming moest zijn. De studenten delen hun ‘kantine’ met de overige sportbeoefenaars van het complex, dus helemaal geen stoere feesthut. Dit wetende raakte ik steeds meer overtuigd dat wij deze studenten knaapjes eens goed achter de oren zouden gaan wassen.

De opstelling was gemaakt en een ieder warmde zich op onder leiding van onze aanvoerder Ralph. Enkele minuten voor het eerste fluitsignaal moesten we noodgedwongen een wissel in de basis 15 aanbrengen voor het te laat verschijnen van Arjen. Houba had nog zo bij hem geïnformeerd wat er bij zijn baan in het leger zou gebeuren als hij te laat kwam, “dan ben je heel zuur” antwoordde hij enigszins twijfelend. Arjen, bij ons is dit niet anders dus dit zal je nog zuur komen te staan.

De studenten begonnen sterk. We stonden veel onder druk, maar door karig verdedigen wisten we de score te beperken tot een try tegen bij de wisseling van kant. Na de peptalk in de rust waren we overtuigd dat we deze brallende jongens konden verslaan. Echter was het verschil in fitheid de doorslaggevende factor. Ondanks dat het verschil inmiddels opgelopen was tot 26, streden de mannen van ’t Gooi nog voor iedere bal en iedere actie. Dit resulteerde net voor het laatste fluitsignaal in een schitterende try, waarna Ralph uit een moeilijke hoek uitstekend de bal tussen de palen schoot. Hierdoor verlieten we het veld alsnog met opgeheven hoofd en durfden we met trots de bar in de kantine te bestormen. Hier heeft Houba, op de manier als alleen hij dat kan, zijn kappergenoot van de tegenstander op correcte wijze beboet voor het tweemaal overschrijden van de snelheidslimiet, de ref bedankt voor zijn goede leiding, de captains bedankt en de man of the match gehuldigd. Waarna nog enkele fantastische liederen ten gehore gebracht werden en de kelen bevochtigd werden met gerstenat.

Kortom, een mooie pot rugby en als we hard trainen en deze inzet tonen gaan we nog een leuk seizoen tegemoet. Dan rest me alleen nog te zeggen: studenten thuis zijn jullie van ons, want ’t Gooi spelend thuis, altijd lastig!

Derk van Westenbrugge

Gezellig Potje bij het Driede van Cas

John, Rob en Hans